Od 1917 członkini Ludowego Komisariatu Oświaty, w latach 1920–1929 przewodnicząca Głównego Komitetu Polityczno-Oświatowego. Zwolenniczka wychowania przez pracę.
W ostatnim okresie życia męża przekazywała jego antystalinowskie teksty Lwu Trockiemu, potem współpracowała z antystalinowską opozycją. Protestowała przeciwko mumifikacji zwłok Lenina i umieszczeniu ich w Mauzoleum Lenina.
Po śmierci męża stała się stronniczką Grigorija Zinowiewa i Lwa Kamieniewa.
W latach 1924–27 była członkinią Centralnej Komisji Kontrolnej (CKK) RKP(b)/WKP(b), w tym od 2 czerwca 1924 do 18 grudnia 1925 członkinią jej Prezydium, a od 19 grudnia 1927 do śmierci członkinią KC WKP(b) i od 1929 do śmierci zastępczynią ludowego komisarza oświaty RFSRR.
Odznaczona Orderem Lenina (8 marca 1933) i Orderem Czerwonego Sztandaru PracyPrzewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.)
Zmarła 27 lutego 1939 w Moskwie na zapalenie otrzewnej wynikające z krwiaka w jelitach. Według niektórych źródeł otruta z polecenia Józefa Stalina.
Główne dzieła Narodnoje obrazowanije i diemokratija (1915, wyd. polskie Praca i wychowanie 1959); Wspomnienia o Leninie (1957, wyd.