reflektory i maska pochodziły z Mercury’ego Sable’a.
Brak automatycznej skrzyni biegów miał znaczący wpływ na sprzedaż SHO, co Ford zauważył w 1993 r. 3,2-litrowy SHO V6 był wyposażony już w automat; wciąż miał 220 KM – jak 3,0 l SHO V6 – ale też 20 Nm większy moment obrotowy niż wspomniany silnik.
W 1993 Ford gruntownie zmodernizował wnętrze SHO, dodał również nowy spojler, który zintegrowano ze światłem stopu.
Jeden SHO kombi został zbudowany przez Forda na prośbę magazynu Car and Driver. Model ten był na okładce CaD w kwietniu 1993 r, gdzie był określony m.in. „najszybszym i najlepszym kombi kiedykolwiek zbudowanym przez Forda”.
Samochód ważył 1649 kg, od 0 do 60 mph (ok. 100 km/h) przyspieszał w 7,2 s, a z 70 mph (ok. 115 km/h) do 0 hamował w 52,4 m (co było dobrym wynikiem na tamte czasy). Jeżeli Ford zdecydowałby się na jego produkcję, kosztowałby ok. 30 000 USD.