W epoce podbojów wielkiego księcia litewskiego Witolda, Krym był nieraz celem wypraw jego wojsk i miejscem pobytu popieranych przezeń pretendentów do tronu Złotej Ordy. Przykładowo w 1397 roku Witold wyprawił się na Krym, gdzie w okolicach Sołchatu jako chana narzucił osobę Tochtamysza. Jednakże Witold ostatecznie nie zdołał opanować Krymu, natomiast zjawił się tam energiczny i utalentowany wojownik Edygej, który usunął stamtąd Tochtamysza. Wódz ten uzyskawszy godność emira Krymu, przygotował swą działalnością podstawy do utworzenia niepodległego chanatu krymskiego. W 1399 roku posiłkował swymi wojskami chana Złotej Ordy, Timura-Kutłuka, w słynnej bitwie nad Worsklą, która zakończyła się pogromem armii Witolda. Edygej był wówczas, z upoważnienia chana, naczelnym wodzem wszystkich sił Złotej Ordy. Krym w czasach Złotej Ordy, rządzony przez osobnych namiestników chańskich (emirów), był krajem obfitującym w płody rolne i ciągnącym pokaźne zyski z handlu czarnomorskiego. Krym bogacił i wzmacniał siłę polityczną emirów-namiestników chańskich, a siła ta rodziła w nich chęć uzyskania nieograniczonej i niezawisłej władzy. Emirowie krymscy (np.