Nogaj, Edygej) walczyli nieraz z chanami Złotej Ordy, osadzali na tronie chańskim własnych kandydatów, niewygodnych zaś strącali, a kiedy w walce ponosili porażki, uciekali na Krym, aby tu znów zebrać wojsko i jeszcze raz rzucić się na przeciwników. Krym więc niemal od początków państwowości Złotej Ordy stanowił jak gdyby autonomiczne księstwo w jej ramach i stopniowo tak rozluźniał węzły łączące go z nadwołżańskim Sarajem, że finalne odpadnięcie tego kraju w pierwszej ćwierci XV stulecia było tylko naturalnym zakończeniem znacznie wcześniej rozpoczętego procesuAbdullah Zihni Soysal, Z dziejów Krymu. Polityka – kultura – emigracja, Warszawa 1938, s. 17–19..
Ostatecznie Chanat Krymski powstał w latach 1427/1428–1430 w wyniku rozpadu Złotej Ordy. Konsolidacja państwa została dokonana w latach 40. XV w. (1441 lub 1449) w wyniku definitywnego utrwalenia władzy przez pierwszego chana – Hadżi Gireja. Proces oddzielania się od pozostałości po Złotej Ordzie był jednak rozłożony na dziesięciolecia. Aż do lat 1502–1503 trwały walki Chanatu Krymskiego z Wielką Ordą (następczynią Złotej Ordy) najpierw o swoją niezależność, a potem także o zwierzchnictwo nad Tatarszczyzną europejską.