Początkowo w polityce Chanatu dominował pogląd o potrzebie sojuszu z Polską i Litwą (na polsko-litewskie ziemie ruskie najeżdżała wówczas Wielka Orda, Chanat po raz pierwszy najechał na Podole w 1471 roku). W 1473 roku doszło jednak do sojuszu z Moskwą przeciwko Polsce i Litwie (oraz Wielkiej Ordzie). Rozpoczął się etap intensywnych najazdów krymskich na państwo Jagiellonów.
Tymczasem na skutek buntu możnych rodów tatarskich żądających zwiększenia haraczu od Kaffy, którą brał w obronę Mengli I Girej, w Chanacie doszło do zawirowań politycznych. W sprawy krymskie zaangażowało się wówczas Imperium Osmańskie. Sułtan wysłał na Krym wyprawę wojenną w celu obrony zagrożonego chana. W ten sposób w 1475 r. (a ostatecznie w 1478 r.) Krym przyjął zwierzchnictwo Imperium Osmańskiego. Jednocześnie Turcy zajęli południową część półwyspu wraz z Kaffą (jako nowy ejalet). Od tego momentu miał tam rezydować turecki urzędnik sprawujący nadzór nad chanem.
Wojny z Moskwą o spuściznę po Złotej Ordzie Po pokoju polsko-tureckim (1533 r.) doszło do zawarcia sojuszu Polski i Litwy z Chanatem przeciwko Moskwie (w 1535 r., odnowiony w 1552 r.).