Warunkiem zastosowania tej techniki jest dostatecznie długi okres połowicznego rozpadu radionuklidu, tak by całkowita aktywność preparatu praktycznie nie ulegała zmianie w czasie oznaczenia (t oznaczenia < 0,1·T1/2 znacznika). Konieczne jest także dobre wymieszanie, do uzyskania jednorodnego rozprowadzenia znacznika w próbce.
Oprócz radionuklidów stosuje się izotopy trwałe, pod warunkiem że występują w pierwiastku pochodzenia naturalnego w bardzo małych ilościach, jak np. 13C, 18O, 36S. Ich zawartość oznacza się za pomocą spektrometrii masowej.
Ilustracja metody Do stawu zawierającego nieznaną ilość ryb wrzucono 10 radioaktywnych świecących ryb. Następnie złowiono 20 ryb. Wśród nich 1 była świecąca. Stosunek zwykłych do radioaktywnych ryb wyniósł 19:1. Zakładając taki sam stosunek ryb w stawie i znając liczbę wrzuconych radioaktywnych ryb można obliczyć całkowitą ilość zwykłych ryb w stawie przed połowem, czyli 10·(19:1) = 190.
Założenie o takich samych stosunkach liczb analizowanych indywiduów analitu (zwykłych ryb) i wzorca (świecących ryb) w pobranej części (złowionych rybach) i próbce (stawie) jest słuszne w przypadku związków chemicznych ze względu na wielką liczbę cząsteczek w próbce.
Kategoria:Chemia analityczna