Bitwa pod Małujowicami () – starcie zbrojne, jakie miało miejsce 10 kwietnia 1741 roku między wojskami pruskimi Fryderyka II i wojskami austriackimi generała von NeippergaNie był on feldmarszałkiem, jak zazwyczaj podaje się błędnie w polskiej historiografii, lecz miał stopień generała artylerii (Feldzeugmeister), odpowiadający obecnie generałowi broni (R. Kisiel, s. 28). podczas I wojny śląskiej.
Wprowadzenie Prusacy pragnęli utrzymać opanowany szybko w kampanii zimowej 1740/1741 Śląsk, czemu zdecydowanie przeciwstawiła się Austria, gromadząc tymczasem siły do podjęcia ofensywy wiosennej. Zimując na Opolszczyźnie 1/3 swych wojsk, Fryderyk spodziewał się ofensywy austriackiej dopiero w maju. Cesarska armia gen. Neipperga wkroczyła jednak na Śląsk już w końcu marca, nie tylko zaskakując nieprzyjaciela na leżach zimowych, ale mając nad nim także mobilną przewagę ze swą bardzo liczną kawalerią i niewieloma działami. Choć sprzyjało jej też rozproszenie wojsk pruskich, ich udane skoncentrowanie umożliwiła powolność działań Neipperga, kierującego się najpierw na oblegane przez Prusaków Brzeg i Nysę, a następnie na Oławę, do której już nie dotarł.