gdzie to funkcja gamma. Wartości szybko zbiegają do 1 wraz ze wzrostem (patrz tabela w Wikiźródłach), korekta jest więc konieczna tylko w przypadku niewielkich prób i potrzeby bardzo dokładnych wyliczeń. Ze względu na trudności obliczeniowe rzadko dokonuje się tej korekty, stosowana jest niemalże jedynie w statystycznej kontroli jakości i w teorii statystyki. W przypadku gdy rozkład nie jest normalny, powyższy estymator może być (i zwykle jest) obciążony. Estymator nieobciążony w niektórych przypadkach nie istnieje.
Współczynnik występuje jeszcze w jednym wzorze – na odchylenie standardowe estymatora odchylenia standardowego podanego powyżej, również przy założeniu rozkładu normalnego populacji:
Estymator największej wiarygodności Estymator największej wiarygodności jest oparty na innym rozumowaniu: Spośród wszystkich rozkładów normalnych postaci czyli posiadających tę samą średnią, co dana próba, ale różne odchylenia, estymator największej wiarygodności podaje taką wartość odchylenia dla której najbardziej prawdopodobne byłoby wylosowanie właśnie takich wyników do próby jakie faktycznie w niej wystąpiły. „Największa wiarygodność” dotyczy zatem nie tyle jego wyników, co raczej próby, która przy takim właśnie odchyleniu w populacji byłaby najbardziej prawdopodobna jako jej losowa reprezentacja.