Wraz ze wzrostem wpływów indyjskich pojawiły się w końcu systemy pisma indyjskiego (obok kuszańskiego spotyka się na monetach pismo dewanagari).
Na obszarze Azji Środkowej czczono najrozmaitsze bóstwa: miejscowe (Mitra, Anahita, Sijawusz), zoroastryjskie (Ahuramazda), greckie (Zeus, Helios, Selene) i indyjskie (Siwa). Nastąpiło synkretyczne zespolenie bóstw różnych ludów, na skutek czego uległy zmianie ich wyobrażenia, np. środkowoazjatycką Anahitę wyobrażano pod postacią greckiej Afrodyty. Od czasów Kaniszki wzrosło znaczenie buddyzmu. Władca ten przeniósł stolicę z Sogdiany do Peszawaru. W Indiach Kuszanie, podobnie jak poprzednio Hellenowie i Macedończycy, zwrócili się ku buddyzmowi, gdyż nie było dla nich, jako dla zdobywców i barbarzyńców miejsca w warnach Indii bramińskich. Buddyzm – skierowany do wszystkich łatwo znalazł w Kuszanach swych zwolenników. Ówczesny buddyzm odbiegał daleko od tego, czym był na początku. Pomieszany z dawnymi kultami, stał się jedną ze światowych religii tych czasów. Na monetach kuszańskich pojawiają się symbole buddyjskie, np. wizerunek Buddy z napisami greckimi. Ten synkretyczny buddyzm zmieszany z miejscowymi wierzeniami rozszerzył się potem na Tybet, Mongolię, Chiny i Japonię.