thumb|Haubicoarmata 25-pdr Mark I (łoże Mk IVP) thumb|Haubicoarmata 25-pdr Mark II z podniesioną platformą Historia Nowa broń powstała w wyniku długotrwałych badań, prowadzonych od lat 20., mających na celu zastąpienie używanych przez armię brytyjską w czasie I wojny światowej 18-funtowych dział polowych (84 mm) i haubic 4,5-calowych (114 mm) przez jedną broń będącą w stanie prowadzić ogień bezpośredni jak działo polowe i pośredni, stromotorowy, jak haubica, używając pocisków o kalibrze pomiędzy 3,5 i 4 cala (90 do 100 mm) i ważących około 30 funtów (14 kg). Na początku lat 30. zamierzano wybrać kaliber 3,7 cala (94 mm), jednakże następnie dla oszczędności w 1934 roku postanowiono modyfikować istniejące już działa 18-funtowe, co wymusiło zmniejszenie kalibru do 3,45 cala (87,6 mm). Otrzymane w ten sposób nowe działo wystrzeliwało 25-funtowe pociski (11,35 kg), stąd w lutym 1938 otrzymało oficjalne oznaczenie Ordnance QF, 25-pounder (dosłownie: uzbrojenie szybkostrzelne 25-funtowe).