Jej pierwsza praca magisterska, pisana pod kierunkiem Jana Łukasiewicza i Bolesława Sobocińskiego, spłonęła podczas Powstania Warszawskiego, zaś sama Helena Raś przeżyła je, ukrywając się wraz z matką w piwnicy zrujnowanej kamienicy. Po wojnie krótko pracowała jako nauczycielka matematyki, by za namową Mostowskiego powrócić na studia wyższe.
Napisała drugą pracę magisterską, tym razem pod kierunkiem Andrzeja Mostowskiego, którą obroniła w 1945. W następnym roku rozpoczęła pracę jako asystent na Uniwersytecie Warszawskim. W 1950 obroniła dysertację doktorską pt. Algebraic treatment of the functional calculi of Lewis and Heyting, napisaną także pod kierunkiem Andrzeja Mostowskiego. Praca dotyczyła metod algebraicznych w logice.
W 1954 r. uzyskała stanowisko docenta, a w 1956 r. habilitowała się. Rok później uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1967 r. tytuł profesora zwyczajnego.