w 1193 roku muzułmanie zdobyli Delhi), znaczne obszary Indii od Pendżabu po Bengal znalazły się pod władzą muzułmańską. Twórca tego państwa, Muhammad Ghori powierzył władzę nad prowincjami indyjskimi Kutb ud-Din Ajbakowi, który został wicekrólem Indii.
Powstanie Sułtanatu Delhijskiego, rządy mameluków (1206–1290) Po śmierci Muhammada Ghoriego (1206) jego państwo rozpadło się, a po władzę sięgnęli dotychczasowi wicekrólowie. W Indiach sułtanem ogłosił się Kutb ud-Din Ajbak, który zapoczątkował rządy tzw. „dynastii niewolniczej” (mameluków). Mamelucy rządzili sułtanatem do roku 1290. Kolejni władcy tej „dynastii” swą karierę zaczynali najczęściej jako niewolnicy i nie byli ze sobą spokrewnieni. Okres ten charakteryzował się ciągłą walką o władzę i próbą umocnienia wciąż kruchego panowania muzułmańskiego nad północnymi Indiami. Część prowincji w tym czasie usamodzielniła się, jakkolwiek Sułtanat Delhijski utrzymał swą niezależność i w połowie XIII wieku sułtanom Delhi udało się odeprzeć najazd Mongołów, którzy w czasach Dżingis-chana zbudowali imperium od Chin po Morze Czarne. Istniał w tym czasie nadal napływ mahometańskiej ludności z Azji Środkowej i Iranu, która po prostu imigrowała w celu poprawienia swych warunków bytowania.