Wraz z nimi rozprzestrzeniał się na subkontynencie islam.

Chaldżiowie i Tughlakowie, apogeum potęgi sułtanatu (1290–1414) Księstwa hinduskie, położone we wschodniej i południowej części Półwyspu Indyjskiego, znajdujące się poza zasięgiem najazdów tureckich, rozwijały się pomyślnie przez cały czas do początku XIV wieku. Ich kultura i religia hinduska promieniowały na wyspy Cejlon i Malediwy oraz Półwysep Indochiński. Sytuacja zmieniła się na przełomie XIII i XIV wieku, gdy władcy Delhi rozpoczęli serię najazdów, a następnie podbój kolejnych państw hinduskich. Największe sukcesy militarne osiągnięto za panowania Ala ud-Din Chaldżiego (1296–1316), gdy jego generał Malik Kafur dokonując śmiałych rajdów na południe w latach 1309–1313 pokonał lub zmusił do zapłaty okupu wszystkich znaczących władców Indii aż po sam kraniec subkontynentu. thumb|180px|Zwycięstwo Timura nad sułtanem Mahmudem zakończyło się rzezią mieszkańców Delhi. Za rządów okrutnego i despotycznego Muhammada Tughlaka (1325–1351) sułtanat osiągnął najszersze granice, ale jednocześnie targane ciągłymi wojnami i wewnętrznymi buntami państwo popadło w końcu w kryzys. Część prowincji usamodzielniła się i powstał szereg państw muzułmańskich, które mniej lub bardziej uznawały autorytet władzy w Delhi.