Indie Brytyjskie () – część Azji obejmująca dzisiejsze Indie, Pakistan, Bangladesz i Mjanmę, pozostająca w latach 1858–1947 pod bezpośrednim panowaniem Wielkiej Brytanii. Terytorium powstało po powstaniu sipajów z lat 1857–1858, kiedy parlament brytyjski przejął władzę od Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Od 1876 roku monarcha brytyjski nosił tytuł cesarza Indii.
Okres Raju przyniósł rozbudowę sieci kolejowej, telegrafu, irygacji i aparatu administracyjnego, ale wiązał się także z dezindustrializacją rzemiosła, transferem nadwyżki gospodarczej do metropolii, cyklicznymi klęskami głodu o dużej skali ofiar oraz narastającym ruchem narodowym. Rządy brytyjskie zakończył w 1947 roku rozbiór Indii na dwa niepodległe państwa.
Geneza Do 1858 roku subkontynentem administrowała Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska dysponująca własną armią, aparatem skarbowym i prawem zawierania traktatów. Powstanie sipajów z 1857 roku, które objęło doliny Gangesu i Jamuny, zostało stłumione z dużą brutalnością. Ustawa Government of India Act 1858 przeniosła kompetencje Kompanii na Koronę, a w Londynie powołano urząd sekretarza stanu ds. Indii oraz piętnastoosobową Radę Indii składającą się z osób z co najmniej dziesięcioletnim doświadczeniem w kolonii.