W 1876 roku, na mocy Royal Titles Act, królowa Wiktoria przyjęła tytuł cesarzowej Indii.
Ustrój i administracja Terytorium dzieliło się na prowincje zarządzane bezpośrednio oraz około 565 państw książęcych związanych z Koroną traktatami zależności, obejmującymi zwierzchnictwo w sprawach zagranicznych, obronnych i komunikacyjnych. Szczyt hierarchii administracyjnej stanowił wicekról Indii, a kluczowe stanowiska w służbie cywilnej zarezerwowane były w praktyce dla Brytyjczyków. Według spisu z 1887 roku na 1000 najwyższych stanowisk administracyjnych niemal wszystkie zajmowali Brytyjczycy z dyplomami Oksfordu lub Cambridge. Hindusi uzyskiwali dostęp do władzy wykonawczej i ustawodawczej stopniowo, na mocy reform Morleya i Minto z 1909 roku oraz ustaw Government of India Act z 1919 i 1935 roku, które wprowadzały ograniczoną elekcyjność i autonomię prowincji. Armia kolonialna złożona z żołnierzy hinduskich pod komendą brytyjskich oficerów liczyła w 1880 roku 66 tys. Brytyjczyków i 130 tys. Hindusów w służbie bezpośredniej oraz 350 tys. w wojskach państw książęcych;