Roman Szczepaniak (ur. 19 listopada 1911 w Dusznikach k. Warty, zm. 6 stycznia 1991) – oficer rezerwy Wojska Polskiego i Armii Krajowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rogoźnie. W zawodzie nauczyciela, z przerwami, pracował od 1935 do 1972. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 886. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem działek w 31 pułku piechoty. W Bełżcu dostał się do niewoli sowieckiej. Udało mu się uniknąć Katynia bowiem ukrył swój stopień oficerski, przyłączył się do grupy lwowiaków, których odsyłano do domu aby zdążyli wziąć udział w "głosowaniu, iż chcą dobrowolnie przyłączyć ziemie wschodnie Rzeczypospolitej do sowieckiej ojczyzny". Wkrótce udało mu się w Przemyślu przekroczyć granicę i dotrzeć do siostry, która mieszkała w Sędzicach k. Sieradza. Nawiązuje kontakt z por. Marcinem Stacheckim – komendantem Obwodu ZWZ, który zaprzysięga go nadając mu pseudonim "Szkolny" i mianuje komendantem IV Rejonu (gminy: Bartochów, Wróblew, Gruszczyce). W grudniu 1942 r. mianowano go zastępcą komendanta sieradzkiego Obwodu ZWZ-AK, a po zawieszeniu w czynnościach komendanta Obwodu – por. Czesława Dłubały, z dniem 1 XI 1943 r. obejmuje jego funkcję. Przypadkowo aresztowany 16 X 1943 r.