Życie społeczne opiera się nie na dbaniu o własny interes, ale na wzajemnej życzliwości. Człowiek nie jest atomem, lecz częścią społeczeństwa Dzięki zmysłowi moralnemu i życzliwości, jednostki łączą się ze sobą, a ich interesy mogą być harmonizowane
Hutcheson miał duży wpływ na powstanie utylitaryzmu, chociaż jego własna koncepcja moralna jest w wielu miejscach odmienna od tego nurtu, skłaniając się także ku etyce cnót. Jedną z istotnych kwestii którą się zajmował jest relacja pomiędzy cnotą a użytecznością. To on jako pierwszy sformułował ważną dla utylitaryzmu tezę, że: . Cnota i występek pojawiają się przed uczuciami przyjemności lub cierpienia – to cnota daje przyjemność a nie przyjemność tworzy cnotę. Czynienie dobra jest dla człowieka rzeczą naturalną, nie tylko wobec siebie, ale i wobec innych – maksymalizacja szczęścia innych jest więc przykazaniem naturalnym i staje się moralną podstawą utylitaryzmu. Od późniejszego utylitaryzmu Benthama czy Sidgwicka różni się jednak kilkoma istotnymi elementami. Działania nie są dobre lub złe w absolutnym znaczeniu, lecz różnym stopniu. Po drugie kładzie on duży nacisk na motywacje działającego podmiotu. Działania motywowane życzliwością i takie motywowane egoistycznie będą odmiennie oceniane moralnie.