Do sukcesów deblowych, jakie Kramer odniósł w latach wojny, należały zwycięstwa w deblu (ponownie ze Schroederem) i mikście (z Sarah Palfrey) w 1941 oraz zwycięstwo w deblu w 1943 (z Frankiem Parkerem).
W bezpośrednim okresie powojennym Kramer był dominującym zawodnikiem tenisa amatorskiego na świecie. W latach 1946–1947 przegrał jedynie trzy pojedynki. Był m.in. faworytem pierwszego powojennego Wimbledonu w 1946, ale poniósł w czwartej rundzie porażkę z leworęcznym Jaroslavem Drobným (6:2, 15:17, 3:6, 6:3, 3:6). Kramer wygrał natomiast po raz pierwszy mistrzostwa USA, pokonując w finale rodaka Toma Browna 9:7, 6:3, 6:0. W parze z Brownem triumfował w 1946 w deblu na Wimbledonie. W grudniu tegoż roku przyczynił się do odzyskania przez Amerykanów Pucharu Davisa (w finale z Australią), pokonując w singlu Dinny’ego Pailsa i w deblu z Tedem Schroederem Johna Bromwicha i Adriana Quista (zrewanżował się za porażkę w parze z Huntem z tymi samymi rywalami sprzed wojny). W 1946 Kramer figurował na czele zarówno rankingu amerykańskiego (przed Schroederem i Parkerem), jak i światowego (przed Schroederem i Drobným).