Jeszcze lepiej Amerykanin wypadł w swoim ostatnim sezonie amatorskim – 1947. Zrehabilitował się na Wimbledonie, gdzie został pierwszym mistrzem grającym w krótkich spodenkach. W siedmiu kolejnych pojedynkach stracił 37 gemów, a finałowego rywala – ponownie Toma Browna – pokonał w 48 minut 6:1, 6:3, 6:2. W parze z Bobem Falkenburgiem zdobył tytuł w grze podwójnej. Obronił także mistrzostwo USA, chociaż po dużo bardziej zaciętej walce – w finale z Frankiem Parkerem przegrywał już 0:2 w setach, ale zmobilizował się, zagrożony utratą planowanego lukratywnego kontraktu zawodowego (końcowy wynik 4:6, 2:6, 6:1, 6:0, 6:3 dla Kramera). Także w mistrzostwach USA połączył skutecznie grę pojedynczą i podwójną, debla wygrywając w duecie z Tedem Schroederem. W ciągu całego sezonu poniósł jedną porażkę (z Billem Talbertem), wygrał łącznie osiem turniejów (poza wielkoszlemowymi m.in. halowe mistrzostwa USA). Dołożył także kolejne dwa punkty singlowe do skutecznej obrony Pucharu Davisa, ponownie przeciwko Australijczykom (pokonał Pailsa i Bromwicha). Drugi sezon z rzędu zakończył jako lider rankingów amerykańskiego i światowego, w obu wyprzedzając Schroedera i Parkera.