Jan Nepomucen Niemojowski herbu Wierusz (ur. 4 maja 1803 w Śliwnikach koło Kalisza, zm. 8 kwietnia 1873 tamże) – polski działacz narodowościowy, kaliszanin, bratanek Bonawentury i Wincentego Niemojowskich, uczestnik powstania listopadowego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Jan Nepomucen Niemojowski był synem Makarego Niemojowskiego i Ewy z Pruskich. W 1822 ukończył Szkołę Wojewódzką Kaliską, a następnie studiował w Berlinie prawo. Działał wówczas w akademickim stowarzyszeniu „Polonia”. Ze względu na służbę wojskową i konieczność zajęcia się majątkiem po zgonie ojca przerwał studia i osiadł w Śliwnikach. Związał się tam z tzw. partią kaliską, którą kierowali jego stryjowie Wincenty i Bonawentura. Aresztowany w Kaliszu w 1827 i jako pruski poddany został relegowany do Poznańskiego. Walczył w powstaniu listopadowym w pułku jazdy kaliskiej w stopniu szeregowego, później w korpusie generała Różyckiego. Awansował na porucznika i został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Aresztowany po powrocie do Wielkopolski i zdegradowany, został skazany na karę śmierci. Otrzymał ułaskawienie, ale był więziony przez rok w Grudziądzu. Po zwolnieniu zajął się pracą organiczną. Brał udział w działalności Kasyna Gostyńskiego.