Celem nawiązania bezpośrednich kontaktów z Centralizacją Towarzystwa Demokratycznego Polskiego udał się w 1844 do Paryża, gdzie spotkał się m.in. z Ludwikiem Mierosławskim oraz Adamem Mickiewiczem i Juliuszem Słowackim.

W 1846 wstrzymał wybuch powstania w powiecie odolanowskim po dekonspiracji spisku. Został deputatem do sejmu pruskiego w Berlinie w 1847, ale ze względu na trwające śledztwo w sprawie spisku powstańczego nie mógł w nim wziąć udziału. Posłował też do sejmu pruskiego w czasie Wiosny Ludów, we Wrocławiu organizował komitet polski. Odbył również podróż do Paryża. Aktywny członek Ligi Polskiej. Wystąpił z krytyką stosunku Ligi do chłopstwa, którą ogłosił później drukiem pt. Do bractwa Ligi Polskiej odolanowskiego powiatu... (Poznań 1849). Należał do twórców zjednoczenia towarzystw rolniczych południowej Wielkopolski. Udzielał się też w Ostrowie Wlkp. i okolicy w Towarzystwie Naukowej Pomocy. Będąc posłem na sejm prowincjonalny w Poznaniu domagał się w 1860 rozbudowy katolicko-polskich gimnazjów w Poznańskiem. Na cele narodowe nie szczędził pieniędzy, m.in. na szkołę batignolską i muzeum rapperswilskie.