Architektura Przed okresem Timuridów chanaki były zwykle projektowane jako duże kompleksy składające się z kilku konstrukcji. Po XIV wieku częściej projektowano je jako jedną dużą konstrukcję. Projekt ten zazwyczaj charakteryzuje się jedną dużą salą z celami lub galeriami po obu stronach, umożliwiając większą interakcję osobom pracującym w chanaka. Zwykle mają kopuły, mozaiki, łuki, kolumny, dziedzińce, portale i minarety. Projekt i uwzględnienie tych aspektów różni się w zależności od regionu i epoki.
Funkcja Patronat sufickich chanaka był historycznie ważnym oświadczeniem politycznym i kulturalnym. Patronat nad budynkiem sufickim przez władcę był wyrazem poparcia dla praktyk religijnych sufi i szerzenia islamu. Ufundowanie budynku sufickiego było postrzegane jako akt pobożności i sposób, w jaki władca mógł sprzymierzyć się z opinią publiczną.
Chanaka są często kojarzone z dargahami grobowców świętych sufickich lub szejków. Zazwyczaj posiadają dużą salę, w której praktykujący mogą się modlić i medytować. Obejmują one również zakwaterowanie dla podróżujących sufich i pielgrzymów.
Oprócz przestrzeni religijnych chanaki posiadały także struktury służące służbom publicznym. Obejmowało to szpitale, kuchnie, łaźnie i szkoły.