Każdy, kto pracował nad świadczeniem tych usług, otrzymywał wynagrodzenie w ramach wakf.
Chociaż chanaki są strukturami sufickimi, są bardzo inkluzywne. Odwiedzający z różnych kultur i religii mogli odwiedzić chankę i otrzymać błogosławieństwo.
Tradycyjnie życie sufickie w ascezie było postrzegane jako pobożne, ponieważ wierzono, że samotność i samowystarczalność prowadzą do egocentryzmu. Pokuta i cierpienie miały przybliżyć sufich do zrozumienia boskości.
Historia Chanaka w Syrii mały|Tohidkhaneh, średniowieczna chanaka w Isfahan Nur ad-Din był pierwszym dużym patronem struktur sufickich. Budował i podarował chanki grupom sufickim pod swoim panowaniem. W Damaszku chanki znajdowały się zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz murów miejskich. Za Zangidów chanki znajdowały się bardzo centralnie w Starym Damaszku, w pobliżu meczetu Umajjadów. Chanki są bardzo często umieszczane w pobliżu medresy poświęconej temu samemu patronowi co chanka. Głównym celem chanki była edukacja prawnicza.
Większość, w tym chanaka Nur al-Dina, obejmowała hospicja. Jednakże w budynkach sufickich istniał głęboki związek między edukacją a religią, a pod koniec okresu mameluckiego rozróżnienie między budynkami religijnymi i edukacyjnymi zatarło się.