Wincenty Wnuk (ur. 6 października 1897 w Lublinie, zm. 2 czerwca 1987 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Antoniny z Szybalskich, urodzony 6 października 1897 w Lublinie. Ukończył 6 klas Gimnazjum Filologicznym im. St. Śliwińskiego w Lublinie. 4 listopada 1915 w Kozienicach wstąpił do Legionów Polskich. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej, a następnie służył w 6 kompanii 2 pułku piechoty. W 1916 odbył kampanię wołyńską. 19 września tego roku został ranny i przebywał w szpitalu w Lublinie. Dalszą służbę odbywał w 4 kompanii szkolnej w Dęblinie. Po kryzysie przysięgowym, jaki miał w lipcu 1917, został skierowany do Szkoły Podchorążych w Zambrowie.
11 listopada 1918, w stopniu podporucznika, został przyjęty do Wojska Polskiego i skierowany do 8 pułku piechoty Legionów. Z tym pułkiem walczył w wojnie z bolszewikami jako dowódca 9 kompanii, a następnie batalionu. Wyróżnił się w bitwie nad Niemnem, kiedy jego oddział wziął do niewoli licznych jeńców i zdobył karabiny maszynowe.