W kwietniu 1924 przydzielony został z Baonu Szkolnego Piechoty Okręgu Korpusu Nr II do macierzystego pułku. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 207. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do 1930 służył w 8 pp Leg. na stanowisku dowódcy I batalionu, a przez pewien czas był wykładowcą taktyki w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1933 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Skierniewicach.
W dniach 6–16 marca 1933 formalnie przejął obowiązki Komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Dowodził wzmocnioną kompanią piechoty „w składzie dwie kompanie strzeleckie i jeden pluton ciężkich karabinów maszynowych z batalionu manewrowego Doświadczalnego] C[entrum] W[yszkolenia] z Rembertowa oraz jednej kompanii marynarzy (100), także z bronią maszynową z Gdyni" dokonując za ich pomocą m.in prac terenowych i wzmocnienia waloru obronnego składnicyA. Drzycimski, Westerplatte Reduta wojenna, Gdańsk 2014, s. 131-132 - tam też zobacz więcej, m.in przypis: "Według relacji Fabiszewskiego oprócz mjra Wnuka na dowódcę tej akcji rozważano także kandydaturę mjra S. Fabiszewskiego i ówczesnego ppłka Emila Fieldorfa (1895-1953)".