W ten sposób wywoływano parokrotnie sztuczną erozję, a efekty tego doświadczenia zostały utrwalone na setkach zdjęć. Po raz pierwszy zbadano także dynamikę gruntu podczas momentu lądowania, a jego skład chemiczny zbadały spektrometry i inne urządzenia zamontowane na „łapach” Surveyora. Badania chemiczne były prowadzone metodą aktywacji gruntu strumieniami cząstek alfa o energiach 6 MeV wysyłanych przez 242Cm. Cząstki te przenikały do lżejszych jąder atomowych, ulegały zaś rozproszeniu na cięższych. Rozproszone cząstki alfa były rejestrowane przez dwa detektory, natomiast protony ze wzbudzonych jąder – przez cztery detektory promieniowania. W trakcie tych badań stwierdzono, że skład chemiczny zewnętrznej warstwy gruntu księżycowego jest bardzo podobny do składu chemicznego bazaltu. Użyte urządzenia nie umożliwiały wykrycia wodoru, helu, litu i berylu. Czujniki termiczne pomierzyły jego temperaturę w różnych warunkach oświetlenia. Na jednej z podpór zainstalowany był magnes sztabkowy, który pozwolił sprawdzić występowanie materiałów magnetycznych w gruncie.