Surveyor 5 okazał się trzecim w historii amerykańskiej astronautyki pojazdem bezzałogowym, który łagodnie osiadł na powierzchni Księżyca.
Zadaniem Surveyora 5 było wylądowanie w rejonie, który niecałe dwa lata później miał się stać miejscem pierwszego lądowania ludzi na Księżycu. Teren był tutaj wyjątkowo równinny i gładki, bez większych kraterów, stanowił doskonały przykład księżycowej krainy określanej mianem „morza” (bazaltowego). Zdjęcia orbitalne zebrane z innych misji bezzałogowych wskazywały, że teren ten jest szczególnie stary geologicznie i powinien zostać wzięty pod uwagę podczas przygotowywania misji następnego lądownika. Tym samym kolejną próbę lądowania w rejonie Sinus Medii przełożono na następną misję.
Lot próbnika jak i jego lądowanie przebiegły bez najmniejszych problemów. Surveyor 5 spoczął na wewnętrznym zboczu bardzo płytkiego krateru (o średnicy zaledwie 9-12 m), który okazał się największym z łańcucha utworzonego przez podobne, sąsiednie kratery. W tym przypadku nachylenie tego zbocza nie przekraczało 20°. Wkrótce po wylądowaniu robot wykonał spektakularne zdjęcia otoczenia. Zdjęcia pokazywały równy teren z majaczącymi w oddali zagłębieniami nie sięgającymi jednak 0,5 metra. Podczas tej misji wielokrotnie odpalano na ułamki sekundy silnik celem wywołania zaburzeń wśród otaczającego sondę regolitu.