Ponadto odnotował, że Arthur Bowes (chirurg z okrętu Lady Penrhyn) dostarczył dość żywego opisu sytuacji ptaków na wyspie. Były pozbawione strachu (zjawisko to nazywa się w języku angielskim island tameness) – chodziły bez obaw dookoła osadników i bez problemu dawały się zabijać patykami – raz uderzone, czy to bezpośrednio czy rzuconym patykiem, przebiegały jedynie kilka metrów i zachowywały się, jak gdyby nic im się nie stało. Siedzące na nisko osadzonych gałęziach gołębie dawały ponoć łapać się w ręce.

thumb|Miedzianka szmaragdowa (Chalcophaps indica) – jeden z gatunków, który przetrwał rozprzestrzenianie się na wyspie szczurów śniadych thumb|Modrzyk mały (Porphyrio albus), odnotowany na wyspie po raz ostatni w 1790, uznany za wymarłego Modrolotki pustelnicze (podgatunek czerwonoczelnej, Cyanoramphus novaezelandiae subflavescens) wymarły wskutek nadmiernego odstrzału, niszczyły bowiem uprawy; ostatni raz widziano je w latach 60. XIX wieku. Największą katastrofą dla rodzimej awifauny okazały się być szczury, które dostały się na wyspę w 1918;