Obecnie rasa ta jest popularna jedynie w Rosji, a poza nią prawie w ogóle nieznana. Znawcy odróżniają ją od szpica fińskiego głównie poprzez cechy charakteru tych psów, które były selekcjonowane pod kątem przydatności do polowania, podczas gdy szpice fińskie, hodowane poza Finlandią, utraciły w dużym stopniu tę zdolność, stając się psami do towarzystwa i wystawowymi. Różnice w eksterierze polegają głównie na większym zróżnicowaniu intensywności rudego koloru u łajki, występowaniu rozległych białych znaczeń na klatce piersiowej, oraz mniej regularnym kształcie i ułożeniu ogona. Ogólnie łajka karelo-fińska jest rasą mniej wyrównaną, o dużym zróżnicowaniu w wyglądzie poszczególnych psów. Poza Rosją rasa jest uznawana również przez Continental Kennel Club (USA).
5 lipca 2006 r. w Moskwie podpisane zostało porozumienie, na mocy którego łajka karelo-fińska i szpic fiński będą traktowane jako jedna rasa, zarejestrowana w FCI jak szpic fiński, pod numerem wzorca 49. Uzasadnieniem tej decyzji jest wysokie podobieństwo i wspólne pochodzenie obu ras, oraz potrzeba poszerzenia bazy genetycznej dla szpica fińskiego.