Hirschman wrócił do kariery akademickiej w 1956. Wykładał na najważniejszych uniwersytetach amerykańskich: Yale (1956-1958), Columbia (1958-1964) i Harvarda (1964-1974). Od 1974 pracował na Uniwersytecie w Princeton, gdzie od 1985 był emerytowanym profesorem.
Ekonomia rozwoju Strategy of Economic Development była krytyką koncepcji wzrostu zrównoważonego rozwijanej przez Rosenstein-Rodana i Ragnara Nurksego. Przeszkodą rozwoju gospodarczego nie jest brak określonego czynnika rozwoju (np. oszczędności, przedsiębiorczości czy wykształconej siły roboczej), ale brak zdolności i powiązań pomiędzy istniejącymi w danym kraju zasobami i zdolnościami. Te ostatnie są zazwyczaj ukryte: źle rozproszone lub źle wykorzystywane. Według Hirschmana wzrost jest zjawiskiem z zasady niezrównoważonym: nierównowaga może spowodować początek transformacji całej gospodarki. Krytykował postulowany przez zwolenników koncepcji wzrostu zrównoważonego „frontalny atak inwestycyjny”, której logiczną konsekwencją była centralizacja decyzji inwestycyjnych. Prawdą jest, argumentował Hirschman, że samochody są bezużyteczne bez dróg. Nie oznacza to jednak, że najlepszą drogą rozwoju transportu jest jednoczesne rozwijanie przemysłu samochodowego i sieci drogowej.