Edukacja Edukację odbierał w rodzinnym domu pod kierunkiem ojca i matki. Następnie ukończył gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. W roku 1860 wyjechał na studia medyczne do Paryża. Dyplom lekarski uzyskał w 1865 w wieku 22 lat. Przez dwa lata praktykował jako asystent w klinice Charcot w Salpêtrière. W roku 1867 uzyskał tytuł doktora medycyny i chirurgii na podstawie dysertacji "Recherches sur quelques points de la gangrène spontanée (Accidents inopexiques et endartérite hypertrophique)" (Paris 1867, s. 135), za którą od Wydziału Lekarskiego Paryskiego otrzymał 18 sierpnia 1868 roku mention honorable. W roku 1867 powrócił do kraju i niebawem nostryfikował dyplom w Akademii Wojskowo-Medycznej w Sankt Petersburgu (1868).
Powstanie styczniowe Na wieść o ciężkiej chorobie ojca (który zmarł 23 stycznia 1863) powrócił przez Pragę do kraju, wioząc tajne pisma działaczy emigracyjnych do dowódców powstania styczniowego. Uczestniczył w powstaniu styczniowym. Służył prawdopodobnie pod rozkazami gen. Mariana Langiewicza, choć szczegóły jego działalności nie są znane (według E. Szulca, "w archiwum Muzeum Wojska Polskiego zachowała się wykonana w 1864 w Paryżu zbiorowa fotografia uczestników powstania styczniowego, wśród których widzimy Karola Benniego"). Uniknął aresztowania i już w lipcu 1863 powrócił do Francji.