Na podstawie swoich obserwacji uznał, że lekarki mogą być szczególnie pożyteczne w pediatrii i ginekologii, a swoje doświadczenia przekazał polskiemu środowisku lekarskiemu w cyklu wykładów pt. "Kobieta-lekarz" (1877). W 1878 zainicjował projekt powołania diakonis, czyli zakonnych pielęgniarek przy Zborze Ewangelicko-Augsburskim. Dzięki temu pojawiła się stała opieka pielęgniarska w Szpitalu Ewangelickim w Warszawie.
W 1880 wyjechał do Wiednia, gdzie w klinice Politzera uzyskał specjalizację w zakresie chorób nosa, uszu i gardła (otiatrii). Po powrocie do Warszawy szybko zdobył sławę jako specjalista laryngolog. Pracował w tym charakterze w I Lecznicy dla Przychodzących Chorych, ponadto jako lekarz w fabryce Lilpopa, Raua i Loewensteina. Od 1882 był konsultantem-otiatrią amerykańskiego towarzystwa ubezpieczeniowego „New-York”, dzięki czemu objeździł europejską część Rosji wraz z Kaukazem. W 1894 otworzył własną lecznicę przy ul. Brackiej 20 pod nazwą „Zakład Leczniczy dla Chorych na uszy D-rów K. Benni i L. Guranowski”, ale Benni przyjmował tam pacjentów tylko od października do maja (w pozostałych miesiącach zastępował go wspólnik). Latem (od czerwca do września) prowadził Benni praktykę w Nałęczowie, gdzie wykupił pensjonat „Podgórze” i przejął znaczne udziały w tamtejszym Zakładzie Leczniczym.