Około 1920 roku Weber porzucił kubistyczne abstrakcje i zaczął malować w bardziej figuratywnym stylu, na który wpłynął niemiecki ekspresjonizm oraz fowizm. W 1924 roku Galerie Bernheim-Jeune w Paryżu zorganizowała retrospektywną wystawę jego prac, a w 1929 roku jego dzieła włączono do wystawy Paintings by Nineteen Living Americans w Museum of Modern Art, które zorganizowało również jego retrospektywną wystawę w następnym roku. W latach 30. XX wieku malował głównie tematy zaczerpnięte ze Starego Testamentu oraz sceny z życia żydowskiego, w których nawiązywał do lat swego dzieciństwa w Białymstoku. Pod koniec dekady wypracował swój ostateczny styl. W jego postaciach ze świata religii i aktach dominował cienki, żywiołowy ruch pędzla i szorstka, kaligraficzna linia. W latach 40. powrócił do stylu fowistycznego ze wczesnych lat swojej kariery.
Indywidualne wystawy jego prac miały miejsce w Whitney Museum of American Art (1949), Muzeum Żydowskim (1956) i Newark Museum (1959).
Napisał szereg rozpraw poświęconych sztuce, w tym: Cubist Poems (1914), Essays on Art (1916) i Primitives (1926).