Fuke przyniósł do Japonii Shinchi Kakushin (心地覚心 1207–1298), znany też jako Muhon Kakushin (無本覚心), a po śmierci nazwany Hotto Kokushi (法燈国師). Kakushin studiował u chińskiego mistrza Wumena Huikaia (無門慧開) (1183–1260) oraz przez 5 lat praktykował grę na flecie u mnicha Zhangsana. Po otrzymaniu od niego przekazu gry, powrócił do Japonii wraz z czterema świeckimi uczniami Zhangsana. W prefekturze Wakayama założył Kokoku-ji i wybudował również małą świątynię dla owych czterech Chińczyków, których nazywano fuke na cześć znanego mnicha, mistrza chan Puhua. Tak zaczęła się szkoła fuke. Wielkim uczniem Kakushina był Konsen, któremu patronował Tsunetoki Hōjō, pomagając w wybudowaniu klasztoru Ichigetsu, który stał się główną świątynią fuke.

W 1290 r. Tengai Myobo założył kōmu-shū czyli szkołę pustki w Shirakawie (Kioto) i uczył swoich uczniów medytacji zen i sztuki gry na shakuhachi (japoński bambusowy flet). Wkrótce wstąpienie do tej szkoły stało się bardzo modne. Członków szkoły nazywano kōmusō czyli mnichami pustki. Grę na flecie uważali za formę medytacji i nazywali suizen (吹禅). Ci mnisi-muzycy byli także nazywani komosō (薦僧);