dosłownie "mnisi słomianej maty"). Wędrowali oni po całej Japonii grając na shakuhachi. Poza specjalnym oddychaniem i koncentracją, mnisi pustki nie uprawiali żadnej zorganizowanej praktyki medytacyjnej. Nie brali również udziału w służbie świątynnej, rytuałach i czytaniu sutr. Ich jedyną formalną praktyką zen było dmuchanie w bambusowy flet i doskonalenie jego brzmienia aż do osiągnięcia oświecenia. Nosili charakterystyczne kaptury z turzycy i wędrując przez wsie żebrali o żywność. Głównym celem ich nieustających pielgrzymek było doskonalenie gry i osiągnięcie prawdziwej natury wszystkich istot.
Gdy ów kult coraz bardziej się rozrastał, wędrujący kōmusō zorganizowali się w kilka grup. W okresie Edo (1603–1868), gdy ich kult osiągnął szczyt, posiadali 92 świątynie i wszystkie one były filiami siedmiu głównych szkół buddyzmu w Japonii.
Na początku przyjmowano do fuke tylko członków klasy samurajów. Ci, którzy nie przyjmowali honorowego kodeksu samurajów i ich ducha, oraz kryminaliści, nie byli przyjmowani. Nieco później zaczęto jednak przyjmować rōninów, a nawet kupców. Czasem wstąpienie rōnina do fuke związane było z przygotowaniami do zemsty na wrogu. Z powodu ich porywczego temperamentu szkoła fuke zdobyła reputację przynoszącej kłopoty.