Sytuacja w Japonii thumb|200px|Sōfuku-ji thumb|200px|Kōfuku-ji (zwana także Nanjing-ji) W okresie Edo kontakty Japończyków z Chinami uległy poważnemu ograniczeniu. Były one utrzymywane jedynie przez port w Nagasaki. Chiny dla buddystów japońskich były źródłem prawdziwego, nieskażonego buddyzmu. Traktowali Chiny dokładnie tak samo, jak buddyści chińscy traktowali Indie, do których udawali się, aby u źródła zrewitalizować nauki i oczyścić się z ewentualnych błędów.
We wczesnych dekadach Edo buddyzm szybko się rozwijał. Chociaż okres ten uważano za czas stagnacji i degeneracji, to stabilność polityczna została wykorzystana przez wszystkie istniejące szkoły buddyjskie do budowania nowych klasztorów, odbudowy starych (po otrzymaniu odpowiednich zezwoleń rządowych), rozwijania nowych systemów kształcenia mnichów, badania dawnych tekstów buddyjskich i tworzenia nowych sieci powiązań świątyń i klasztorów.
Na początku okresu panowania siogunów rodu Tokugawa klasztory szkoły rinzai systemu gozan, czyli pięć klasztorów przeżywały kryzys. Stały się mało aktywne, a mnisi zajęci byli tworzeniem literatury i obrazów.