Zhuangzi – starożytny chiński traktat filozoficzny, obok Daodejing zasadnicze dzieło filozofii taoistycznej, cenione także za walory literackie. Pochodzenie tytułu Księga Zhuangzi (莊子) nosi nazwę od imienia jej autora. Od 742 n.e., kiedy to cesarz dynastii Tang – Xuanzong nadał honorowe tytuły taoistycznym tekstom, jest także znana jako Nan hua zhen jing (南華真經), co oznacza Prawdziwa księga południowego kwiatu. Tytuł odnosi się do tego, że Zhuangzi, według tradycji, pochodził z Południowych Chin.
Autorstwo i struktura Tytuł księgi pochodzi od jej domniemanego głównego autora, Zhuang Zhou, znanego jako Mistrz Zhuang (Zhuangzi). Od 742 r. n.e., kiedy cesarz Xuanzong z dynastii Tang nadał honorowe tytuły taoistycznym tekstom, dzieło znane jest również jako Nanhua zhenjing (南華真經), czyli Prawdziwa księga południowego kwiatu, co ma odnosić się do pochodzenia autora z południowych Chin.
Tradycyjnie dzieło dzieli się na 33 rozdziały, zgrupowane w trzy części:
Rozdziały wewnętrzne (neipian, 1–7) – stanowią najstarszy trzon księgi i są przypisywane samemu Zhuangziemu.