Od północ­ne­go wscho­du bramę i północ­ną część mu­rów chroniła wy­su­nięta przed linię umocnień półcy­lin­dry­czna, otwar­ta od stro­ny dzie­dzińca wiel­ka ba­ste­ja, przy­sto­so­wa­na do strzelania ar­ty­le­ryj­skie­go z dol­ne­go po­zio­mu i z bro­ni ręcz­nej z gór­ne­go. Wschodnią część zam­ku przeznaczoną była dla właści­cie­li i osób na­le­żących do dwo­ru a część za­cho­dnia pełni­ła fun­kcje go­spo­dar­cze, z miesz­ka­nia­mi dla za­ło­gi o­raz służby. Ta­ki układ charakteryzował warownię w I fa­zie funk­cjo­no­wa­nia.

Podczas przebudowy latach 1565–1585 wybudowano wzdłuż mu­rów dwa no­we skrzy­dła miesz­kal­ne: w po­łu­dnio­wym po­łączo­no bu­dy­nek bra­mny z ry­za­li­to­wą wie­żą miesz­kal­no-obron­ną, a w północ­nym - wielką basteję z drugą wie­żą. Funkcje re­pre­zen­ta­cyj­ne pełni­ło za­pro­je­kto­wa­ne przez San­ti Guc­cie­go skrzy­dło po­łu­dnio­we z dekoracyjną attyką i zam­knięte od stro­ny dzie­dzińca krużgan­kiem ko­lum­no­wym. Pa­łac po­łu­dnio­wy łączył się z północ­nym krużgan­kiem przy mu­rze, od­dzie­la­jąc reprezentacyjną część wschodnią ze­spo­łu od części cze­lad­nej. Ele­wa­cje ze­wnęt­rzne od stro­ny mia­sta o­zdo­bio­no łu­ko­wo skle­pio­ny­mi okna­mi i de­ko­ra­cją malarską w po­sta­ci sgraffito.