W tej for­mie wkroczył za­mek w II fazę fun­kcjo­no­wa­nia.

Po 1593 roku wzniesiono okazały budynek łączący wie­żę bramną z wielką basteją we wscho­dniej części zam­ku, posiadający dwie iz­by na każdej kon­dy­gna­cji. Ozdobę je­go e­le­wa­cji ze­wnętrznych sta­no­wi­ły ma­lo­wa­ne na tyn­ku po­sta­cie żołnie­rzy na­wiązu­jące cha­ra­kte­rem do lo­kal­nej tra­dy­cji lu­do­wej. Od stro­ny dziedzińca wznie­sio­no ko­mu­ni­ka­cyj­ne trój­po­zio­mo­we krużgan­ki. Skrzy­dło południowe wy­dłużo­no two­rząc w daw­nej części cze­lad­nej wielką amfiladę z ciągiem o­ka­za­łych sal zdo­bio­nych dekoracją sztu­ka­tor­sko-rzeźbiar­ską. Całość u­jęta zo­sta­ła cy­lin­dry­czny­mi wie­ża­mi od stro­ny wscho­dniej i od za­cho­du. Wy­mie­nio­ne zmia­ny to III faza w ar­chi­te­ktu­rze i wy­stro­ju wnętrz re­zy­den­cji.

IV faza funkcjonowania rezydencji obejmuje okres po odbudowie ze zniszczeń do­ko­na­nych przez Szwe­dów. Rozebrano wie­żę północna i w jej miej­scu zbu­do­wano na pla­nie pod­ko­wy dom cze­lad­ny. Przy mu­rze dzielącym dzie­dzi­niec zam­ku na dwie części, po je­go za­cho­dniej stro­nie zbudowano kaplicę. Wnętrza pa­ła­co­we wzbo­ga­cono o ma­lar­skie i sztu­ka­tor­skie de­ko­ra­cje w sty­lu rokoko.