Języki izolujące – języki, w których o funkcji gramatycznej i składniowej wyrazu nie decydują końcówki fleksyjne, jak w językach fleksyjnych, ani monofunkcyjne afiksy, jak w językach aglutynacyjnych, lecz głównie pozycja danego wyrazu w zdaniu. W językach izolujących większość pojedynczych morfemów może pełnić funkcję samodzielnych wyrazów.
Istotną cechą języków izolujących jest nieodmienność wyrazów; mówi się wręcz, że w tych językach słowo jest tożsame z morfemem. Języki wyrażające znaczenia gramatyczne przy użyciu samodzielnych leksemów są nazywane językami analitycznymi; niekiedy nazwy „języki izolujące” i „języki analityczne” bywają używane wymiennie, jako opozycyjne wobec języków syntetycznych.
Języki takie trudno znaleźć w czystej postaci, choć jako typowy przykład podaje się klasyczny język chiński, gdyż współczesny chiński ma już pewne cechy aglutynacyjne. Innymi przykładami są: wietnamski, joruba, języki tajskie oraz wiele języków Sudanu i Ameryki. W większości są one językami prozodycznymi, intonacyjnymi, w których rozbudowany jest system cech dystynktywnych sylaby. Sylaby pełnią funkcję morfemów semantycznych i syntaktycznych. Mają charakter bezwyrazowy;