przy ich opisie termin „wyraz” jest zbędny, chociaż bywa używany w znaczeniu „morfem” lub „człon syntaktyczny”. Nie można w ich przypadku mówić o morfologii w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. W językach izolujących dominujące wykładniki kategorialne to: pozycja nieodmiennego wyrazu o znaczeniu leksykalnym w stosunku do innych wyrazów o znaczeniu leksykalnym oraz luźne morfemy lub wyrazy posiłkowe (również bimorfemiczne czy polimorfemiczne), które zawierają znaczenie gramatyczne.
Francuski i angielski wykazują cechy analityczne, choć niekoniecznie są zaliczane do języków izolujących. Pojęcia te nie zawsze są ściśle rozróżniane. Języki izolujące mogą być rozumiane jako skrajny typ języków analitycznych; kładzie się nacisk na praktyczny brak morfologii w językach izolujących oraz fakt, że wyrazy w nich mają postać pojedynczych morfemów. W analitycznym języku angielskim morfologia odgrywa stosunkowo niewielką rolę, lecz liczba morfemów na wyraz jest w nim większa niż w językach izolujących takich jak wietnamski.
Przypisy
Bibliografia
Izolujące