W XIV w. Ibn Chaldun podzielił świat na siedem stref klimatycznych i argumentował, że strefa umiarkowana sprzyja najbardziej rozwojowi cywilizacji. W epoce oświecenia Monteskiusz w dziele O duchu praw (1748) poświęcił siedemnaście rozdziałów wpływowi klimatu na charakter jednostek i instytucje polityczne, twierdząc, że zimny klimat wzmacnia odwagę, a gorący sprzyja bierności i zmysłowości.
Rozwój w XIX i XX wieku
Szkoła niemiecka Friedrich Ratzel w dwutomowym dziele Anthropogeographie (1882, 1891) badał wpływ środowiska na rozmieszczenie i migracje ludności. Choć sam Ratzel z czasem odszedł od mechanistycznego determinizmu, jego uczniowie zinterpretowali jego prace jako podstawę ścisłego determinizmu środowiskowego.
Szkoła anglosaska Amerykańska geografka Ellen Churchill Semple, uczennica Ratzela, przeniosła jego idee do USA i nadała im bardziej deterministyczny charakter. Ellsworth Huntington rozwinął teorię energii klimatycznej (climatic energy), według której cywilizacja mogła rozwijać się jedynie w strefach klimatu umiarkowanego.