Zwolennicy tej szkoły twierdzili np., że klimat tropikalny powoduje lenistwo i promiskuityzm, podczas gdy częste zmiany pogody w średnich szerokościach geograficznych wyostrzają intelekt.
Mimo pozornych związków z darwinizmem, determinizm środowiskowy był w praktyce bliższy lamarkizmowi: zakładał bezpośredni, szybki wpływ środowiska na cechy populacji (dziedziczenie cech nabytych), a nie powolną selekcję naturalną.
Hippolyte Taine i determinizm w krytyce literackiej Francuski filozof i krytyk Hippolyte Taine (1828-1893) zastosował determinizm środowiskowy do analizy literatury i sztuki. Jego teoria race, milieu et moment (rasa, środowisko i moment historyczny) zakładała, że dzieła literackie są produktem środowiska, w którym powstały. Podejście Taine'a wywarło wpływ na rozwój naturalizmu literackiego.
Thomas Griffith Taylor i neodeterminizm Australijski geograf Thomas Griffith Taylor (1880-1963) w latach 20. XX w. zaproponował neodeterminizm (określany też jako stop-and-go determinism): stanowisko pośrednie, według którego środowisko naturalne wyznacza główny kierunek rozwoju społeczeństw, ale człowiek może w ograniczonym zakresie korygować ten kierunek za pomocą technologii.