Galijski jest morfologicznie szczególnie zachowawczy w zakresie fleksji imiennej, przede wszystkim zaś w odmianie samego rzeczownika. Miał siedem przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik oraz wołacz. Długi okres poświadczenia języka pozwala zaobserwować kilka innowacji, z czego najwcześniejszą jest podmiana pie. formy mianownika liczby mnogiej o-tematów *-ōs na zaimkową -oi (później -ī). Częściowo zlały się odmiany ā- i i-tematowe. W dalszych epokach, w miarę ustalania się bardziej restrykcyjnego szyku zdania, niektóre końcówki ulegały stopniowej erozji i synkretyzmowi. Większość zaimków poświadczona jest wyłącznie fragmentarycznie. Zaimki wskazujące wywodzą się z pie. form *só, *séh, *tód; podobnie jak w celtyberyjskim, upowszechniły się przez analogię formy z nagłosowym s- (a nie t-, jak np. w językach słowiańskich, por. pol. ten, ta, to), występują także zaimki z reduplikacją pierwszej sylaby sosin, sosio. Natura tekstów galijskich sprawia, że bardzo słabo znany jest system zaimków osobowych. Zidentyfikowano klityczne zaimki w bierniku, także w formach przypominających znane z języków wyspiarskich odmienne przyimki (np. ris-suis „do was” – strirl. rib „ts.”) oraz zaimki dzierżawcze (i)mon i to.