Historia wewnętrzna Język galijski wywodzi się z języka praceltyckiego, a ten – z języka praindoeuropejskiego. Wyróżnia się dwa główne zespoły dialektalne: przedalpejski, którego najwcześniejszą postacią jest lepontyjski, oraz zaalpejski. Obserwacje w zakresie składni i morfologii pozwalają obecnie na stwierdzenie, że był to jeden język.
Inskrypcje zaalpejskie są datowane na okres późniejszy i z tego tytułu wykazują więcej innowacji. Zmianie ulega bazowy szyk wyrazów w zdaniu – w najstarszych tekstach lepontyjskich jest to podmiot-dopełnienie-orzeczenie, podczas gdy w młodszych już podmiot-orzeczenie-dopełnienie. Rozwinięta fleksja pozwala jednak na pewną dowolność w kolejności elementów w zdaniu, a typowy dla wyspiarskich języków celtyckich szyk orzeczenie-podmiot-dopełnienie występuje bardzo rzadko, głównie w sytuacjach, gdy z orzeczeniem związany jest enklityczny zaimek dopełnienia lub partykuła wprowadzająca zdanie podrzędne (tzw. „ograniczenie Vendryesa”).