Henryk VI Lancaster (ur. 6 grudnia 1421, zm. 21 maja 1471) – król Anglii od 1422 do 1461, a potem ponownie od 1470 do 1471 oraz król Francji od 1422 de facto do 1453 (później król tytularny), z dynastii Lancasterów, syn Henryka V i księżniczki francuskiej Katarzyny de Valois, córki króla Francji Karola VI Szalonego i Izabeli Bawarskiej.
Król szalony Po nagłej śmierci ojca 31 sierpnia 1422, jako jedyny syn został, w wieku 9 miesięcy, królem. Dwa miesiące później zmarł jego chory psychicznie dziad, król Francji Karol VI Szalony. Na mocy traktatu w Troyes z 21 maja 1420 Henryk VI został również królem Francji. Na czas jego małoletniości ustanowiono radę regencyjną. W testamencie Henryk V mianował swych braci: Jana i Humphreya Lancasterów regentami odpowiednio Francji i Anglii. 28 września 1423 r. baronowie zaprzysięgli wierność małemu Henrykowi.