Od 1428 bezpośrednią opiekę nad Henrykiem sprawował Richard de Beauchamp, 13. hrabia Warwick. Wielki wpływ na Henryka wywierał również jego kuzyn, Henryk Beaufort, biskup Winchesteru, a od 1426 kardynał, główny oponent księcia Gloucester w Radzie Regencyjnej. Henryk został koronowany na króla Anglii dopiero 6 listopada 1429 w katedrze westminsterskiej. Tymczasem chwiało się angielskie panowanie we Francji (odsiecz Orleanu Joanny d’Arc, koronacja Karola VII w Reims). Aby zapobiec katastrofie, dokonano pośpiesznej koronacji Henryka na króla Francji, która odbyła się – z całkowitym pominięciem ustalonego ceremoniału – 16 grudnia 1431 w katedrze Notre Dame w Paryżu.
Koronacja ta niewiele zmieniła w sytuacji Anglików. Książę Bedford próbował ratować, co się da, z angielskich posiadłości na kontynencie, ale zmarł w 1435. W tym samym roku Filip III Dobry, książę Burgundii, doszedł do porozumienia z Karolem VII i przystąpił do wojny z Anglikami. Wkrótce Francuzi zdobyli Paryż. W 1437 Henryk doszedł do lat sprawnych i teoretycznie rozpoczął rządy osobiste. Teoretycznie, gdyż u młodego króla pojawiły się objawy choroby umysłowej, którą najprawdopodobniej odziedziczył po swoim szalonym francuskim dziadku.