Edward III (ur. 13 listopada 1312 w zamku Windsor, zm. 21 czerwca 1377 w Sheen Palace) – najstarszy syn króla Anglii Edwarda II i jego żony Izabeli Francuskiej. Król Anglii od 25 stycznia 1327 do śmierci. Jest jednym z najdłużej panujących monarchów angielskich (50 lat). Jego panowanie zostało zdominowane przez wojny z Francją (wojna stuletnia) i Szkocją.
Pochodzenie Urodził się 13 listopada 1312 na zamku Windsor tuż przed godziną 6:00 jako pierworodne dziecko Edwarda II, króla Anglii i Izabeli, królewny francuskiej i nawarskiej. W Londynie zapanowała radość na wieść o przyjściu na świat następcy tronu. Francuska delegacja przebywająca na dworze nalegała, aby książę otrzymał imię po swoim dziadku macierzystym Filipie IV Pięknym, królu Francji, jednak został nazwany Edwardem na cześć królów Anglii: swego ojca i dziadka Edwarda I Długonogiego. Miał trójkę młodszego rodzeństwa: brata Jana i dwie siostry: Eleonorę i Joannę.
Małżeństwo rodziców Edwarda było nieudane ze względu na intymne relacje króla z innymi mężczyznami.