W 1961 roku wprowadzono do produkcji zmodernizowany model autobusu oznaczony jako San H25A, produkcję kontynuowano do 1967 roku. Zastosowano w nim wiele ulepszonych podzespołów pochodzących ze Stara 25, a przede wszystkim silnik typu S-472 o mocy podwyższonej do 69,8 kW (95 KM). Do najważniejszych zmian wprowadzonych w podwoziu autobusu należało wzmocnienie osi przedniej oraz zastosowanie nowych resorów tylnych. Na zewnątrz San H25 wyróżniał się całkowicie zmienioną stylistyką ściany przedniej. Wprowadzono większą, giętą szybę przednią i poszerzono o 40 mm otwory drzwiowe. Przekonstruowana struktura nośna nadwozia zaowocowała wzmocnieniem i usztywnieniem. Do ogrzewania wnętrza służyła nowo wprowadzona nagrzewnica działająca niezależnie od pracy silnika. W 1962 roku wprowadzono do produkcji jego miejską odmianę San H25B.
Dalsza modernizacja autobusów „San” nastąpiła w połowie 1964 roku. Do produkcji wprowadzono modele San H27A i San H27B, będące odmianą modeli serii San H25, które były wyposażone w niezbyt udany silnik o zapłonie samoczynnym typu S53. Zastosowano pneumatyczny nadciśnieniowy mechanizm wspomagający hamulce.