Archidiecezja lubelska (łac. Archidioecesis Lublinensis) – jedna z 14 archidiecezji obrządku łacińskiego Kościoła katolickiego w Polsce. Ustanowiona 23 września 1805 przez papieża Piusa VII bullą Quemadmodum Romanorum Pontificum, na terenie wcześniejszej diecezji chełmskiej. Podniesiona do rangi archidiecezji z archikatedrą w Lublinie 25 marca 1992 bullą papieża Jana Pawła II Totus Tuus Poloniae Populus.
Historia W 1198 roku w Lublinie istniał już archidiakonat lubelski, a lubelszczyzna wchodziła w skład diecezji krakowskiej. W XIII i XV wieku były podejmowane próby utworzenia biskupstwa w Lublinie. W 1375 w Chełmie utworzono diecezję chełmską.
W 1790 roku decyzją Sejmu Wielkiego do diecezji chełmskiej włączono województwo lubelskie z ziemią łukowską i powiat stężycki z województwa sandomierskiego, z wydzielonego terytorium diecezji krakowskiej. 8 sierpnia 1790 roku papież Pius VI potwierdził zmiany. Na terenie powiększonej diecezji chełmskiej znajdowało się: 12 dekanatów, 153 parafie, kolegiata lubelska, 2 seminaria duchowne (Krasnystaw, Lublin), 30 klasztorów męskich, 4 klasztory żeńskie, 78 szpitali, 60 szkół parafialnych i było ok. 400 000 wiernych.